Τα "γιατί" μου

Λύκε, λύκε είμαι εγώ

 

photo credit: Zoë Tanghe Runaway via photopin (license)

«Περπατώ, περπατώ εις το δάσος όταν ο λύκος δεν είναι εδώ. Λύκε, λύκε είσαι εδώ;» Μην τον ψάχνεις, έφυγε γιατί σε φοβήθηκε! Είχε καταλάβει ότι μπλοφάρεις και πως το έπαιζες άνετος/η με σκοπό να τον παγιδεύσεις. Ποιος; Ο κακός ο λύκος! Όταν σε πληγώνουν, ξυπνά κάτι πρωτόγνωρο μέσα σου. Είναι τόσο ογκώδες που βγαίνει τρομακτικά προς τα έξω και ίσως να διώχνει ακόμα και έναν «κακό λύκο».

Σε βλέπω

Κοιτάς την οθόνη με βλέμμα απειλητικό και ταυτόχρονα γεμάτο ικανοποίηση. Ποιος σε πλήγωσε και σε έκανε να αμύνεσαι πληγώνοντας τον εαυτό σου; Ποιος σε έκανε να παίζεις μπλοφάροντας, για να επιβιώσεις; Καθώς γράφω μου έρχεται μια φράση στο νου και σκέφτομαι πως ίσως να συμπληρώνει αυτό που σκέφτεσαι «Καλύτερα να σε φοβούνται, παρά να σε λυπούνται». Έφτασες να λες πως είναι καλύτερα να σε φοβούνται και το κατάφερες. Σε εκείνον που σε πλήγωνε κάθε φορά, που σου μιλούσε απότομα, άσχημα, προσβλητικά, που εν πάση περιπτώσει δεν μπήκε στη θέση τη δική σου. Ένιωσες την αδικία ανάμεσα σε άλλους.

Που πήγαν όλα αυτά;

Σε πλήγωσε αυτό αρκετά. Σε έκανε σκληρό/ή, να φαίνεσαι στους γύρω σου άκαμπτος/η, για όσα πίστευες. Βλέπεις, είναι το αποτέλεσμα μιας πάλης εντός και εκτός σου που γίνεται πλέον φανερή. Πόσες άμυνες υψώθηκαν για να χτίσεις αυτό τον τοίχο; Πόσα ναι είπες και προχώρησες ενώ μέσα σου κάτι σε «έτρωγε»; Πόσα δεν αντέχω είπες στον εαυτό σου αλλά συνέχισες να αντέχεις; Που πήγαν όλα αυτά; Έγιναν μια πανοπλία. Άτρωτη, ατσάλινη, έτοιμη να δηλώσει το παρόν στο πεδίο μάχης για να βγει επιτέλους νικήτρια. Μπορεί η πανοπλία να είναι ο τοίχος μεταξύ της εύθραυστης ψυχής σου και του σκληρού περιβάλλοντος που ζεις; Τι σημαίνει για σένα αυτή η πανοπλία, θέλεις να μου πεις;

Η ασφάλεια της “πανοπλίας”

Ο κόσμος σίγουρα δεν είναι τρυφερός, όμως δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει και αγάπη γύρω μας. Ο κόσμος σίγουρα δεν είναι ιδανικός, όμως δεν σημαίνει πως δεν μπορείς να ονειρεύεσαι. Ο κόσμος σίγουρα μπορεί να σε κάνει πιο διαφορετικό από ότι είσαι στην πραγματικότητα. Αν δεν αποφασίσεις πως θέλεις να είσαι η εκδοχή του εαυτού που επιθυμείς να είσαι, η πανοπλία θα είναι μόνιμα ο πιστός σου φίλος. Όμως σκέφτεσαι ακόμα την πανοπλία, σωστά; Αισθάνεσαι ασφάλεια κοντά της έτσι δεν είναι; Λογικό, πως να αφήσεις πίσω ένα τόσο σημαντικό κομμάτι του εαυτού σου, την πολύτιμη ασφάλειά σου.

Εσύ και η πανοπλία

Είναι εντάξει αν σε κάνει να νιώθεις προστατευμένος/η. Αναρωτιέμαι όμως και δεν μπορώ να στο κρύψω, μήπως σε βαραίνει κάποιες στιγμές όταν την φοράς. Αναρωτιέμαι μήπως σε κουράζει το να βγαίνεις με ένα «ρούχο» τόσο βαρύ καθημερινά. Πως θα ήσουν άραγε αν έβγαζες για λίγο αυτή την ενδυμασία και έμενες όπως είσαι αληθινά; Υπάρχουν άπειροι «κακοί λύκοι» έξω. Φαντάσου την πανοπλία σου φθαρμένη από τις συχνές μάχες και εσύ ακόμα να τη φοράς. Μπροστά σε κάθε «λύκο» με την ίδια πανοπλία. Κάποια στιγμή θα σε κουράσει τόσο που θα θελήσεις από μόνος/η να την αποχωριστείς. Ξέρεις γιατί, θα κουραστείς να παλεύεις για να σε βλέπουν οι άλλοι ως κάτι άλλο από αυτό που είσαι.

Τα παραπονεμένα

Είσαι πληγωμένος/η; Δες το, μην το αφήνεις να σε μεταβάλλει σε έναν άνθρωπο που φοβίζει, θα φοβίσεις εσένα περισσότερο. Θα αλλάξεις εσένα περισσότερο. Θα πληγώσεις εσένα περισσότερο. Όλα θα είναι περισσότερο αν δεν συντονιστείς με εσένα στην πραγματικότητα και σε όσα βιώνεις. Άκουσε τι έχουν να σου πουν τα «παραπονεμένα» σου και άνοιξε τα χέρια σου να τα αγκαλιάσεις προτού τα αποχαιρετήσεις. Θα σε οδηγήσουν στον δρόμο που ο «κακός ο λύκος» δεν θα σε πληγώνει πια και θα του στήνεις καρτέρι να πείτε καμιά κουβέντα. Μάντεψε ποιος θα αναρωτιέται μετά τι συνέβη;

«Λύκε, λύκε είσαι εδώ; Βαρέθηκα να σε κυνηγώ. Βγες έξω, έχω να σου πω!»

Σου στέλνω μια αγκαλιά.

Με αγάπη,

Mind and Soul

 

2 σχόλια

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *